Menu
  • Link do mapy serwisu
  • Pl
  • Skąd się bierze woda w kranie?
  • Skąd się bierze woda w kranie?
 

Skąd się bierze woda w kranie?

— Pić, pić, pić — dyszał Ralf.

— Nie trzeba było tak bie¬gać! — strofowała go Asia, ale podeszła z miseczką pieska do kranu. Jamnik machał ogonem i przymilnie patrzył na swoją właścicielkę.

— Już, zaraz, nie bądź niecierpliwy!

— Bul, bul, bul... — powiedział kran. Na nic więcej nie było go stać. Nie pojawiła się ani kropla wody.

Tym razem Asia straciła cierpliwość:

— Mama!!! — zawołała. — ZNOWU NIE MA WODY!

Ralf akompaniował jej głośnym ujadaniem. Na szczęście okazało się, że przezorna Mama ma zapas wody, więc udało się ugasić pragnienie jamnika i jeszcze trochę zostało na umycie rąk Asi. Zmęczona podwórkową gonitwą Asia usiadła przy swoim biurku, a zadowolony po wypiciu wody Ralf położył się na jej pantoflach.

— Pewnie chciałbyś wiedzieć, co się stało? — zagadnęła go Asia.

Jamnik niepewnie pokiwał ogonem.

— Woda przychodzi do naszego osiedla z bardzo daleka — objaśniała Asia. — Dla dużego miasta nie wystarczy byle studnia, a Wisła jest bardzo brudna.

Ralf westchnął. Mogło to oznaczać, że nudzą go objaśnienia Asi, ale dziewczynka wolała wierzyć, że przypomniał sobie, jak latem goniąc kaczki, wpadł kiedyś do Wisły i musiał potem być starannie szorowany w wannie. O mało mu puszysty ogon nie wyliniał!

— Wodę czerpie się więc ze specjalnego ujęcia i pompuje potem przez kilometry rur — opowiadała Asia.

Jamnik przypomniał sobie piękny zalew na Rabie w Dobczycach i tablice zabraniające w nim kąpieli. Na tych tablicach Asia wyczytała ze zdumieniem, że ta woda — z tak daleka! — przeznaczona jest dla Krakowa.

— No więc wodę, którą mamy potem w kranie, bierze się czasem z bardzo daleka, bo zależy nam na tym, żeby było jej dużo i żeby była maksymalnie czysta.

Ralf ułożył się wygodniej i zamknął oczy. Wiedział z doświadczenia, że zapowiada się dłuższy wykład.

— Woda pobierana z ujęcia musi być pompowana przez kilometry rur, a ponadto filtrowana — wyjaśniała z zapałem Asia.

Pies popatrzył jej pytająco w oczy.

— No co się dziwisz? Nawet brana z pozornie czystej Raby czy Rudawy jest zbyt brudna, żeby jej bezpośrednio używać! Dlatego musi być filtrowana — oburzyła się Asia.

Pies jednak nadal nie rozumiał. Co to znaczy „woda filtrowana”?

— A pamiętasz Ralfusiu naszą „czarodziejską torbę”?

— Hau! — potwierdził Ralf.

Jak mógłby nie pamiętać takiej fajnej zabawy?! Przecież oboje znaleźli wczoraj nad rzeką dziurawą torbę z folii, która napełniona czystym, przepłukanym piaskiem — umiała czyścić wodę. Asia nalewała od góry mętną wodę ze strumyka, a z dziurki na dole torby sączyła się czysta woda. Piasek zatrzymywał wszystkie brudy! Niestety,
Mama nie pozwoliła im tej czystej, filtrowanej wody wypić. Twierdziła, że piasek nie zatrzymuje bakterii i że w wodociągach dodają do wody chlor, żeby je zniszczyć.

Nad rzeczką chloru nie było. Zresztą ani Asia, ani Ralf nie wiedzieli, co to takiego ten chlor, ale się nie przyznawali. Dopiero później Asia w szkole dowidziała się, że chlor to żółty gaz, bardo śmierdzący i bardzo trujący (trzeba się go wystrzegać!), ale bardzo skutecznie zabijający bakterie.

— Jeśli zanieczyszczenia w wodzie są bardzo drobne, to trzeba ją filtrować przez węgiel drzewny — opowiadała dalej Asia.

Ralf zaczął się niespokojnie kręcić. Jego sumienie w sprawie węgla drzewnego było czarne jak sam węgiel.

Jako mały szczeniak gryzł on wszystko, co mu wpadło w zęby i pewnego dnia spotkał się z woreczkiem węgla drzewnego, używanego w kuchennym wyciągu. Na początku była to wspaniała zabawa: wyobraził sobie, że walczy ze smokiem i tarmosił zajadle worek, aż czarny pył począł unosić się kłębami do sufitu. O tym, co było później — jak Mama zobaczyła skutki tej bohaterskiej walki — piesek chętnie by nie pamiętał! Na samo wspomnienie otrząsał się z obrzydzeniem i na wszelki wypadek wsunął się głębiej pod biurko.

Na szczęście Asia nie miała zamiaru wracać do tamtej „czarnej historii" i mówiła dalej:

— Po oczyszczeniu wodę trzeba pompować siecią rur do wszystkich mieszkań. Robią to stacje pomp samych wodociągów, dostarczające wprost wodę do niskich domów i dodatkowo tak zwane hydrofory przy wysokich blokach.

Ralfusiowi to się nie podobało. Czy te wodociągi nie mogą od razu tak pompować wody, żeby docierała na najwyższe piętra nawet w takim wysokim bloku, w jakim on właśnie mieszka?

Ale Asia miała także i na to odpowiedź:

— Gdyby wodę dostarczano do domów pod tak wysokim ciśnieniem, żeby dopłynęła na wysokie piętra, to rury, którymi się tą wodę transportuje po całym mieście, musiałyby to wysokie ciśnienie wytrzymać. Więc albo te rury by musiałyby być bardzo mocne — ale wtedy by były bardzo drogie — albo by częściej pękały.  

Ralfuś wiedział, o czym Asia mówi. Rok temu pękła rura wodociągowa i był prawdziwy kataklizm. Całe osiedle nie miało wody, na ulicy się zrobiło spore jeziorko, a naprawa wymagała sprowadzenia koparki, która dokopała się do zepsutej rury i dopiero wtedy grupa hydraulików mogła wymienić pękniętą rurę.

Ale czy naprawdę konieczne jest aż tak wielkie ciśnienie do tego, żeby była woda w kranach na wysokich piętrach?

Żeby wypchnąć wodę na dziesiąte piętro trzeba wielkiej siły! — powiedziała kategorycznie Asia.

Ralf machnął lekceważąco ogonem. Tego dnia udało mu się wreszcie przewrócić na podwórku Kraska, psa Mai koleżanki Asi, więc uważał, że dobrze wie, co to jest siła.

Ale Asia się oburzyła:

— Ty jeszcze nie nosiłeś wody na nasze piętro, a ja tak! Jak poprzednim razem zabrakło i w dodatku zepsuła się winda…

Nie dokończyła, bo Mama zawołała z kuchni:

— Córeczko potrzebuję wody do gotowania obiadu, a w kranie pustynia. Zjedź do pralni i przynieś małe wiaderko!

— No, i teraz sam się przekonasz — powiedziała Asia i oboje  z Ralfem popędzili do windy. Na szczęście działała!

Prof. Ryszard Tadeusiewicz

Prof. Ryszard Tadeusiewicz – zajmuje się naukowym badaniem pogranicza biologii i techniki, biocybernetyk, Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej w latach 1998–2005, pomysłodawca działu „Odkrywamy świat nauki i techniki” oraz twórca zbioru pt. „Bajkowe wycieczki do krainy prawdziwej nauki i techniki”. Bohaterów opowiastek, Asię i Ralfa, można obejrzeć w blogu prowadzonym przez pana Profesora.

All rights reserved © 2017 Akademia Górniczo-Hutnicza