Menu
  • Link do mapy serwisu
  • Pl
  • Co tak brzydko pachnie?
  • Co tak brzydko pachnie?
 

Co tak brzydko pachnie?

Ralf jest pieskiem dobrze wychowanym, więc jeśli ma pilną potrzebę, to popiskuje i szturcha Asię noskiem, prosząc, żeby go wyprowadzić na skwerek przed domem, gdzie „załatwia co trzeba”. Asia ma specjalne torebki, którymi sprząta psią kupkę z trawnika i wrzuca ją do specjalnie oznakowanego pojemnika. Wie dobrze, że do zwykłego kosza na śmieci tego rodzaju nieczystości wrzucać nie należy, a pozostawienie kupki na trawniku zupełnie nie wchodzi w rachubę. Jak by taki nie sprzątany trawnik wyglądał przy tej ilości piesków, jakie z niego korzystają na naszym dużym osiedlu?

 

Ale tym razem zdarzył się wypadek. Albo Ralf nie zdążył zasygnalizować swojej potrzeby, albo Asia, zaczytana w najnowszej książce niewystarczająco szybko zareagowała na psie prośby — ale zdarzyło się. W kącie pokoju wyrosła brzydko pachnąca psia kupka, a bardzo zawstydzona mordka Ralfa nie pozostawiała wątpliwości, czyja to jest sprawka.

 

— Asiu, co tak brzydko pachnie?! — zawołała z kuchni Mama.

 

Asia z westchnieniem odłożyła książkę i zajęła się sprzątaniem. Najpierw zebrała nieczystości na szufelkę i wyniosła to toalety, gdzie wrzuciła je do muszli i spuściła wodę. Potem przyniosła mopa i dokładnie zmyła podłogę w miejscu tej przykrej przygody. Na szczęście Ralf nie trafił na dywan (co mu się też niekiedy zdarzało, zwłaszcza gdy był małym szczeniaczkiem), więc z gładkiego lakierowanego parkietu wszystko udało się ładnie zmyć.

 

Ralf zaszył się w kąciku pokoju i położył się płasko z pyszczkiem mocno przyciśniętym do ziemi pomiędzy przednimi łapkami, co u niego zawsze oznaczało przeprosiny i smutek. Asia zobaczyła tą jego pokorną postawę i zrobiło się jej żal skruszonego winowajcy. Postanowiła pokazać mu, że się wcale nie gniewa, więc podeszła do niego, pogłaskała po jedwabistej główce i zaczęła mu objaśniać coś, nad czym piesek nigdy się nie zastanawiał — a co wcale takie oczywiste nie jest.

 

— Brzydko pachniała ta twoja kupka Ralfie —zaczęła Asia.

 

Piesek ze wstydu jeszcze mocniej przytulił mordkę do podłogi. Gdyby mógł, to by się chyba najchętniej zapadł pod podłogę, ale mocny parkiet wcale nie zamierzał dać mu schronienia. Na łące jamnik potrafił w ciągu kilku minut wykopać dołek, w którym mógł się cały schować, ale w mieszkaniu był bez szans.  

 

Ale Asia znowu pogłaskała jego główkę na znak, że się wcale nie gniewa, i mówiła dalej:

 

— Ale teraz brzydki zapach zniknął!

 

Ralf pociągnął noskiem. Rzeczywiście! Już nic nie czuć!

 

— A wiesz dlaczego? — kontynuowała Asia.

 

Piesek popatrzył na nią ze zdziwieniem. Przecież to oczywiste — kupka została wrzucona do muszli i spłukana wodą. I gdzie tu ma być ta zagadka? Wszystko jest przecież jasne!

 

Ale Asia była innego zdania.

 

— Kupka nie zniknęła od tego, że podczas spłukiwania woda zabrała ją z muszli do kanału!

 

Jamnik pokiwał ogonem. Było mu raczej obojętne, gdzie się obecnie znajduje jego kupka, byle tylko nie psuła powietrza w domu. Nawet zaczął się zastanawiać, jak by tu się zdrzemnąć ukradkiem, bo temat kupki wcale już go nie interesował. Jednak czuł się nadal trochę winny z powodu tego, co się stało, więc słuchał uprzejmie dalszych wywodów Asi.

 

— W tym kanale oprócz twojej kupki jest mnóstwo innych nieczystości! — wyjaśniała Asia — Jak myślisz Ralfiku, czy w takim kanale ładnie pachnie?

 

Piesek aż się otrząsnął na myśl o tym, jak okropnie tam musi śmierdzieć.

 

— No a nasza muszla jest przecież z tym kanałem połączona rurą!

 

Ralf popatrzył na swoją małą Panią ze zdziwieniem. Co w tym dziwnego, że muszlę z kanałem łączy rura? Przecież gdyby tej rury nie było, to by się nie dało niczego do tego kanału spłukać!

 

— No dobrze, ale dlaczego smród z kanału przez tę rurę nie dociera z powrotem do naszego mieszkania?

 

Ralf aż usiadł z wrażenia.

 

Rzeczywiście, nigdy mu to nie przyszło do głowy! Nieczystości z mieszkania do kanału można przesłać bez trudu, wystarczy spłukać wodą. Ale smród z kanału do mieszkania nie wchodzi!

 

Asia ucieszyła się, widząc zainteresowanie kudłatego ucznia, więc postanowiła mu to wytłumaczyć dokładnie. Pobiegła do schowka i wyciągnęła z niego giętką, karbowaną rurę od odkurzacza, a potem z lodówki przyniosła pięknie pachnący kawałek kiełbasy.

 

Na widok kiełbasy zapał Ralfa do nauki wyraźnie się zwiększył i już wcale nie marzył o tym, żeby sobie uciąć drzemkę!

 

Asia położyła kiełbasę przy jednym końcu rury, a drugi podsunęła do psiego noska.

 

— Powąchaj Ralfie! Co czujesz?

 

Ralf pociągnął nosem raz i drugi. Trochę przeszkadzał mu zapach kurzu, który na ściankach rury się osadził przez kilka lat jej wykorzystywania przy codziennych porządkach, ale jak się dobrze wwąchał, to wyczuł bardzo wyraźnie zapach kiełbasy. Pociągnął nosem jeszcze raz — i aż młynka ogonem wykręcił, tak pięknie mu ta kiełbasa zapachniała.

 

Asia z zadowoleniem dostrzegła objawy psiego zadowolenia i podjęła dalsze szkolenie. Odstawiła kiełbasę na stół, żeby przez przypadek (wyłącznie przez przypadek!) nie trafiła ona do psiego pyszczka, i pobiegła do łazienki, gdzie nalała do rury trochę wody. Żeby się ta woda z rury nie wylała, Asia trzymała oba końce rury w górze, natomiast w środkowej części rury, opierającej się na podłodze, widać było wodę wypełniającą rurę na długości prawie pół metra.

 

Z tą rurą napełnioną wodą wróciła do pokoju z kiełbasą na stole. Ralf zaciekawiony dreptał za nią, wpatrując się to w rurę, to w kiełbasę.

 

Asia postawiła krzesło w pewnej odległości od stołu i powiedziała do Ralfa:

 

— Hop!

 

Piesek popatrzył niepewnie w kierunku kuchni, gdzie rezydowała Mama. Była ona zawsze przeciwna wchodzeniu psa na krzesła czy na kanapę, więc Ralf obawiał się, że zostanie skrzyczany. Ale Asia była nieustępliwa:

 

— Hop!

 

Ralf wskoczył na krzesło, usadowił się i czekał, co będzie dalej.

 

Asia z rurą częściowo napełnioną wodą stanęła między nim, a stołem. Jeden koniec wygiętej w kształcie litery U rury przysunęła znowu do kiełbasy, a drugi do psiego nosa.

 

— Wąchaj!

 

Ralf pociągnął nosem. Z rury dolatywał teraz zapach wilgoci, bo woda nadal wypełniała jej środkową, najniżej położoną cześć. Ale zapachu kiełbasy — ani śladu!

 

— Wąchaj! — zachęcała go Asia.

 

Ralf bardzo gorliwie wąchał powietrze dochodzące do niego z rury, ale kiełbasy wyczuć nie mógł, chociaż Asia drugi koniec rury trzymała tuż obok pachnącego smakołyku.

 

— Widzisz Ralfie, taka wygięta rura wypełniona wodą nazywa się syfon. Jest ich w domu kilka. Największy łączy muszlę klozetową z rurą kanalizacyjną — i właśnie dzięki niemu smród kanału nie wdziera się z powrotem do toalety. Ale swoje syfony mają też: wanna w łazience, umywalka oraz zlewozmywak w kuchni.

 

Ralf popatrzył zdziwiony.

 

Po co stosować syfon do oddzielenia wanny od kanału? Przecież woda z wanny nie śmierdzi. Przeciwnie — często ładnie pachnie, jakimś płynem do kąpieli albo szamponem...

 

Asia domyśliła się, co go dręczy.

 

— Kanał jest wspólny. Nie opłaca się budować oddzielnych, podziemnych rur dla odprowadzania nieczystości z toalety, wody z wanny czy pomyj ze zlewozmywaka. Wszystko, czego chcemy się pozbyć z domu w formie płynu albo nieczystości zawieszonych wodzie — trafia do tego samego wspólnego kanału. A on brzydko pachnie, i ty dobrze wiesz Ralfie dlaczego!

 

Ale Ralf już się nie skupiał na sprawie kanałów, syfonów i ścieków. Korzystając z tego, że Asia robiąc wykład, nie pilnowała kiełbasy — porwał ją ze stołu i czmychnął do swojego kąta, zajadając pospiesznie i ze smakiem. Asia tylko smutno westchnęła...

 

prof. Ryszard Tadeusiewicz

Prof. Ryszard Tadeusiewicz – zajmuje się naukowym badaniem pogranicza biologii i techniki, biocybernetyk, Rektor Akademii Górniczo-Hutniczej w latach 1998–2005, pomysłodawca działu „Odkrywamy świat nauki i techniki” oraz twórca zbioru pt. „Bajkowe wycieczki do krainy prawdziwej nauki i techniki”. Bohaterów opowiastek, Asię i Ralfa, można obejrzeć w blogu prowadzonym przez pana Profesora.

All rights reserved © 2017 Akademia Górniczo-Hutnicza